[SF] Look Only At Me
posted on 21 Dec 2008 19:08 by aoomkyu in Short-Fic
Title ::: [SF] Look Only At Me
Paring ::: Siwon...X...Kyuhyun
Rate ::: PG-13
Author ::: ~WiZ_Snow~ (KyuHyun_aooM)
Author's Note ::: ไม่มีอะไรมากค่ะ ฟิคที่จู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ 555+ ถ้าดู [Mv] Look Only At Me ของแทยัง BB แล้ว จะได้ feel มากๆ แบบว่า เห็นแต่วอนแนวเจ้าชู้่อยู่บ่อยๆ คราวนี้ ขอกี้เจ้าชู้บางล่ะกัน เนอะ!!~~
Enjoy...~~~
....................................................
เคยไหม...
ถ้าบางครั้ง เราเป็นเจ้าของหัวใจของใครบางคน
ทว่า... กลับไม่สามารถเหนี่ยวรั้งให้เขา...
เหลียวมองที่เราแค่คนเดียว...
สายตาแบบนั้น
ท่าทางแบบนั้น
พี่ขออย่าให้นายทำกับคนอื่นได้ไหม...
...คยูฮยอน...
ช่วยมองที่พี่คนเดียว
จะได้หรือเปล่า...???
ร่างสูงนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างด้วยท่าทางหนักใจอยู่ที่โซฟาสีครีมตัวยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่สบายใจ คิ้วหนาสองข้างขมวดเข้าหากันชนิดที่ว่าเกือบจะผูกติดเป็นโบว์ ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นกุมที่ขมับก่อนจะถอนหายใจน้อยๆ ทว่าสักพักเจ้าตัวก็รู้สึกถึงโซฟาข้างตัวที่ยวบลงด้วยน้ำหนักของร่างบางข้างๆ ร่างสูงปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะล้มตัวลงนอนบนหน้าตักเล็ก
"อยู่ตรงนี้ก่อนนะ พี่อยากนอนตักนาย" ซีวอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางจ้องมองใบหน้าเล็กของเจ้าของหน้าตักนุ่มนิ่ม และ เจ้าของหัวใจของเขา ปากเล็กระบายยิ้มเล็กน้อยพลางยื่นมือบางไปบีบจมูกโด่งของร่างสูงเป็นการหลอกล้อ
"ทำไมพี่ขี้เซาจัง" คยูฮยอนว่าพลางหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะถูกฝ่ามือหนาจับที่ข้อมือเล็กไว้แน่น
"จะฆ่ากันให้ตายหรือไง...แค่นี้ พี่ก็เจ็บจะแย่อยู่แล้ว" ซีวอนกล่าวเสียงเรียบตามเคย ทว่า...กลับทำให้คยูฮยอนพูดอะไรไม่ออก ปากเล็กแทบจะหุบยิ้มในทันทีก่อนดวงตาจะสบมองกันนัยต์ตาสีชาของร่างสูง นัยน์ตาที่เมื่อก่อนเคยอ่านออกว่าคนๆนี้คิดอะไรอยู่ หากแต่ตอนนี้ กลับว่างเปล่า...
"พี่..."
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พี่ล้อเล่น..." ซีวอนตัดบทขึ้นพลางหัวเราะในลำคออย่างฝืนๆ มือหนายกขึ้นกอบกุมมือบางไว้แนบอกก่อนจะหลับตาลง รู้สึกถึงสัมผัสของร่างบางที่ยกมือเรียวลูบผมของเขาแบบทุกๆครั้งที่เขาทิ้งตัวลงนอนกับหน้าตักนุ่มๆนี้ การกระทำทุุกอย่างของร่างบางที่ปฏิบัติต่อเขายังคงเป็นเช่นเดิม ทว่า...
...แล้วใจของนายล่ะ คยูฮยอน ยังเป็นแบบเดิมอยู่หรือเปล่า
- RRRRRRRR-
มือถือเครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใสหน้าโซฟาที่คนสองคนนั่งอยู่ส่งสัญญาณขึ้น ไฟมือถือกระพริบขึ้นแสดงเบอร์ของผู้โทร.เข้า มือบางยื่นไปหยิบมือถือขึ้นมารับในขณะที่ร่างสูงยังคงหนุนนอนอยู่ที่หน้าตัก
ใช่ว่าคนอย่าง ชเวซีวอน จะรู้สึก เสียใจ ไม่เป็น... ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด คนที่โทร.เข้ามาจะเป็นใคร หรือจะพูดอะไรกับคนรักของเขา ในใจแทบอดจะสงสัยไม่ได้ ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะรับฟังไม่อยากจะรับรู้แต่...เหมือนจิตสำนึกข้างในมันดื้อรั้นเสียจน...เขาต้องทำใจรับฟังสิ่งตนเองไม่อยากเผชิญ...
"ฮัลโหล"
"คยูฮยอน"
"แม็กซ์หรอ"
.
.
.
.
...ช่วยมองที่พี่คนเดียวจะได้หรือเปล่า...
ความคิดที่ถูกจุดขึ้นและถูกคิดซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมองของซีวอน ทันทีที่ได้ยินเสียงใสเอ่ยชื่อของใครบางคนออกมา คุยกับคนอื่นๆในขณะที่ตัวเขาเองยังหนุนศีรษะอยู่ที่หน้าตักของตัวเอง...
...นี้นายไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ ว่ายังมีพี่อีกคนที่นอนอยู่ที่ตักของนาย... คุยกับคนอื่น พูดกับคนอื่น...ตอนนี้ นายไม่รู้จริงๆใช่ไหม... ว่าพี่เจ็บ...
...............................................
เช้าวันต่อมาในประเทศจีน วันนี้พวกเขาทั้งหมดจะต้องเตรียมตัวกลับไปที่ประเทศเกาหลีเพื่อไปทำงานใน ฐานะ Super Junior ที่นานๆจะได้ออกงานพร้อมและร่วมงานใหญ่กันสักครั้ง ซีวอนที่วันนี้ตื่นเช้าผิดปกติเดินเตร็ดเตร่ออกจากห้องนอนด้วยท่าทางเพลียๆ เป็นเพราะเขาแทบจะนอนไม่หลับเกือบจะทั้งคืน สาเหตุนั้น...ก็คงไม่ต้องพูดถึง... หอพักมีห้องนอนอยู่สองห้อง ซีวอนและคนอื่นๆ นอนรวมกันที่ห้องหนึ่ง ส่วนอีกห้องหนึ่ง กลับเป็นฮันคยองและคยูฮยอนนอนด้วยกัน...นี่ตกลง เขายังเป็นคนรักของคยูฮยอนอยู่หรือเปล่า แม้แต่ห้องนอนยังต้องนอนแยกกัน...คิดได้ดังนั้น ร่างสูงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ขายาวก้าวเดินไปตามทางเดินของหอพักก่อนชะงักหยุดนิ่ง เมื่อดวงตาคมกริบทอดผ่านไปยังระเบียง ร่างสองร่างโอบกอดกันแนบแน่น ร่างบางที่เขารักและถวิลหาอยู่เสมอ ตอนนี้กลับมีร่างสูงโปร่งอีกคนโอบกอดเอาไว้จากข้างหลังพลางเอาคางเกยไหล่บางเหมือนที่เขาทำเป็นประจำ
...ช่วยมองที่พี่คนเดียวจะได้หรือเปล่า...
"พี่ฮันคยองจะกอดผมอีกนานไหม" ปากเล็กเอ่ยขึ้นพลางระบายยิ้มน้อยๆ มือบางยกขึ้นแกะแขนแกร่งออกก่อนจะหันกลับมาจ้องมองใบหน้าคมคาย
"อยากจะกอดนานๆ ไม่ได้หรือไง" ฮันคยองว่าเสียงทะเล้นก่อนจะก้มลงกดจมูกโด่งไปที่แก้มใสพลางสูดกลิ่นหอมอยู่นาน มือบางยกขึ้นตีแขนแกร่งเบาๆเป็นสัญญาณเตือนก่อนจะส่งสายตาปรามๆ
"เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นหรอก"
บทสนทนาดังกล่าวเข้าสู่โสตประสาทของซีวอนทุกประโยค มือหนากำแน่นเข้าหากันพลางก้มหน้านิ่ง เขาไม่สามารถเหนี่ยวรั้งคยูฮยอนได้จริงๆหรือ เขาดีไม่พอขนาดนั้นเชียวหรือ คนรักของเขาถึงไม่ได้จ้องมองที่หัวใจของเขาเพียงคนเดียว...
...บอกได้ไหมคยูฮยอน ว่าเรายังคบกันอยู่...
.
.
.
"ซีวอน...เป็นอะไรหรือเปล่า" ดงเฮสะกิดไหล่ของซีวอนพลางถามขึ้นด้วยความสงสัย ก็ตั้งแต่ขึ้นรถตู้มา ก็เห็นนั่งเงียบไม่พูดไม่จา ทะเลาะกับคยูฮยอนงั้นสิ...คิดได้ดังนั้น ดงเฮก็หันกลับไปมองที่เบาะหลัง ทว่า...คยูฮยอนก็ยังยิ้มร่าเีริงพูดคุยกับโจวมี่อยู่หนิ จะอยู่ในโหมดทะเลาะกับซีวอนได้ยังไง
"ซีวอน...!!! เป็นอะัไรไปน่ะ" ดงเฮเรียกซีวอนอีกครั้ง คราวนี้ทำเอาร่างสูงถึงกับหลุดจากภวังค์ เขาส่งยิ้มน้อยๆให้ดงเฮก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ
"ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก" กล่าวปฏิเสธไปส่งๆก่อนจะก้มหน้านิ่งอีกครั้ง เสียงพูดคุยข้างหลังทำเอาเขาแทบคลั่งอีกแล้ว...
...คุยสนุกกันจังนะ คยูฮยอน...โจวมี่!!
ดวงตาคมตวัดมองไปที่กระจกหน้าของรถตู้ที่สะท้อนภาพของคยูฮยอนและโจวมี่ที่นั่งพูดคุยกับอย่างสนุกสนาน มือหนากำหมัดแน่นด้วยท่าทางหงุดหงิดพลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกทำเอาเขาแทบจะนั่งอยู่ไม่ติดเบาะ คยูฮยอนกับโจวมี่ เรียกได้ว่า นั่งตัวติดกันเสียยิ่งว่าปาท่องโก๋ ตัวติดกันจนจะนั่งตักกันอยู่แล้ว... ภาพแบบนี้...ในความทรงจำของเขายังคงจำได้แม่น ถ้าว่างๆแล้วล่ะก็ คยูฮยอนก็มักจะนั่งตักเขาอยู่บ่อยๆ
...แต่ตอนนี้...ทำไม นายถึงอยู่ใกล้คนอื่นล่ะ คยูฮยอน
...ช่วยมองที่พี่คนเดียวจะได้หรือเปล่า...
ความคิดที่ถูกประมวลซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวสมองยังคงถูกขุดคุ้ยขึ้นมาคิดทบทวนอยู่เรื่อยๆ ทันทีที่รถตู้จอดสนิทที่สนามบิน ซีวอนก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางฉุนเฉียวกว่าที่เคย และแทบจะในทันทีที่คยูฮยอนก้าวลงมาจากรถตู้ มือหนาก็คว้าเข้าที่ข้อมือบางก่อนจะกึ่งดึงกึ่งลากร่างบางในเดินตามมา
"พี่้ซีวอน...!! เป็นอะไรอ่ะ" คยูฮยอนร้องขึ้น ทว่า...ซีวอนก็ยังคงก้าวฉับๆต่อไปจนไปถึงมุมๆหนึ่งในสนามบิน ร่างสูงดึงร่างบางเข้าหาตัวก่อนจะผลักให้ติดฝาผนัง ดวงตาใสช้อนมองอย่างเคืองๆพลางเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง
"พี่....อื้อ!!" ไม่ทันที่คำพูดของคยูฮยอนจะออกมาจนจบประโยค กลีบปากก็ถูกประกบด้วยริมฝีปากเรียว ลิ้นร้อนสอดแทรกกวาดเอาความหวานก่อนจะฝ่ามือใหญ่จะยกขึ้นถอดแว่นตากรอบใส่ของร่างบางออกเพราะดูเหมือนแว่นตรงหน้าจะเป็นอุปสรรคในการจูบเสียเหลือเกิน ลิ้นเล็กแทบจะตอบสนองไม่ทันในทีแรกก่อนจะลิ้มรสเอาความหวานแฝงไปด้วยความร้อนแรงภายในเวลาไม่นานนัก จมูกโด่งเสียดสีไปตามตามมุมองศาที่เปลี่ยนไป มือหนายกขึ้นรวบท้ายทอยให้มาแนบชิดพลางแลกเปลี่ยนสัมผัสร้อนในแก่ร่างบางที่ตอนนี้ตัวอ่อนยวบยาบหมดเรี่ยวแรง
"รู้ไหมนายกำลังทำอะไรอยู่" ซีวอนกล่าวน้ำเสียงดุในขณะที่ริมฝีปากยังคงแนบชิดกับกลีบปากนุ่มอยู่ คยูฮยอนช้อนสายตามองพลางหอบหายใจแฮ่กๆ
".............." ร่างบางไม่มีคำตอบให้แก่คนรัก ดวงตาใสก้มมองพื้นด้วยท่าทางหวาดๆ
"พี่ขอร้อง...ช่วยมองที่พี่คนเดียวได้ไหม..."
"ผมก็มีพี่คนเดียว" ร่างบางเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือบางไปโอบกอดร่่างสูงไว้ ดวงตาคมกริบจ้องมองคนรักอยู่นานก่อนจะยกมือขึ้นกอดตอบ...ถึงจะรู้ว่าคำตอบที่ออกจากปากของร่่างบางมันจะไม่ใช่ความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว...
...อย่าโกหก ได้ไหม คยูฮยอน มันยิ่งทำให้พี่ยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม
..............................................
"พี่!!! ไปเที่ยวข้างนอกกันเถอะ" เสียงหวานเอ่ยเรียกร่างสูงที่นั่งทำสีหน้าไม่รับแขกอยู่ีที่ห้องนั่งเล่นของหอพักใหญ่บ้านซูจู ซีวอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ร่างบางของคนรักก็วิ่งเข้ามาวาดแขนคล้องคอเขาจากข้างหลังพลางก้มลงหอมแก้มของเขาฟอดใหญ่ ซีวอนยิ้มพอใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเล็กของคยูฮยอนที่จ้องมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนก่อนริมฝีปากเรียวจะประกบกับกลีบปากนุ่มอย่างแผ่วเบาเปรียบเหมือนคำตอบตกลง
"ไปไหนล่ะ" ซีวอนเอ่ยถามขึ้นพลางจ้องมองใบหน้าของคยูฮยอนที่ดูเหมือนจะคิดอะไรหนักใจอยู่ไม่น้อย
"ที่ๆเราชอบไปด้วยกันไง...พี่ยังจำได้ใช่ไหม"
.
.
.
มือบางผลักบานประตูของร้านกาแฟในย่านดังทว่าร้านแหล่งนี้กลับดูเงียบเหงาเสียเหลือเกิน นั้นคงเป็นเพราะยังเช้าเกินไปล่ะมั้ง ผู้คนถึงดูบางตาผิดปกติ คยูฮยอนฉุดข้อมือของซีวอนให้นั่งลงก่อนตนจะนั่งลงบนหน้าตักของซีวอน ปากเล็กยิ้มเขินก่อนจะยื่นมือไปหยิบเมนูส่งให้ร่างสูงที่กอดเอวบางของตนอยู่
"สั่งให้หน่อยสิ...ผมว่าพี่คงรู้ว่าผมชอบอะไร" คยูฮยอนเอ่ยพลางหัวเราะน้อยๆก่อนจะมองหน้าซีวอนที่ดูจะจริงจังกับการเลือกเมนูอาหารเสียจนน่าขำ
"นายน่ะชอบดื่มกาแฟแบบไม่ใส่น้ำตาล..." ซีวอนกล่าวพลางไล่สายตามองเมนู ร่างบางที่นั่งอยู่น่าตักปรบมือน้อยๆเหมือนดีใจอะไรบางอย่าง
"ถูกต้อง...!!!" คยูฮยอนร้องขึ้นทว่าก็กลับโดนซีวอนตัดบทขึ้นมาเสียก่อน
"แต่มันไม่มีต่อสุขภาพ กินกาแฟเข้มๆซะเช้าขนาดนี้...ไม่ตาค้างหรือไง พี่ว่านายน่ะกินโกโก้ดีกว่า" กล่าวจบก็เรียกพนักงานประจำร้านและสั่งเมนูตามที่เขาคิดไว้ แต่ดูเหมือนร่างบางออกจะขัดใจอยู่ไม่น้อย
"พี่...ชอบ...ขัดใจ" ร่างบางกล่าวประโยคสั้นๆพลางนิ่วหน้าไม่สบอารมณ์ เดือนร้อนถึงคนทำให้โมโหต้ิองตามง้อเหมือนทุกครั้งไป
"นี่ห่วงรู้ไหม...ยังหาว่าขัดใจ" ซีวอนกล่าวยิ้มพลางเอาคางเกยไปที่ไหล่บาง รู้สึกถึงแรงขัดขืนทว่า จู่ๆ ร่างบางที่ดิ้นขลุกขลักกลับนิ่งไป ร่างสูงช้อนสายตามองก็พบว่า คนรักของตนกำลังจ้องมองอะไรบางอย่างอยู่นอกร้าน มองออกไปเสียจนเขารู้สึกใจหาย
"เทมป์..." คยูฮยอนบ่นพึมพำขึ้นมาเบาๆ แต่ก็กลับดังพอให้ซีวอนได้ยินและจับใจความได้ แทบจะในทันที ร่างบางก็ลุกขึ้นพรวด ฝ่ามือหนายกขึ้นฉุดรั้งขอมือเอาไว้ก่อนนัยน์ตาเรียวจะหันมาสบกับดวงตาคมกริบ
"เดี๋ยวผมออกไปหาเพื่อน แป็บหนึ่ง" กล่าวจบมือบางก็ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ร่างบางวิ่งออกไปนอกร้านก่อนจะยืนหยุดนิ่งที่ร่างโปร่งสูง
"ว่าไง คยูฮยอน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงนะเนี่ย!!!" ว่าจบเทมโปก็โอบกอดร่างบางแนบอกก่อนจะยกร่างบางขึ้นจนคยูฮยอนตัวลอยสูงจา่กพื้น ร่างสูงๆใหญ่ๆของเทมโป สามารถยกร่างของคยูฮยอนได้แบบสบายๆ ทำเอาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างจ้องมองเป็นตาเดียว และดวงตาคู่คมกริบที่ยังคงจ้องอย่างไม่ละสายตา
"เทมป์...นายน่ะให้มันน้อยๆหน่อย เกิดมีภาพลงหนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้ จิยงไม่อาละวาดหรือไง" กล่าวเพียงเท่านั้น เทมโปก็รีบวางร่างบางลงกับพื้น มือบางยกขึ้นเขกศีรษะของร่างสูงด้วยท่าทางหมั่นไส้ก่อนจะหัวเราะร่า
"เขกหัวฉันทำไม..." เทมโปว่าพลางนิ่วหน้า คยูฮยอนที่เห็นคนตัวโตทำสีหน้าไม่เข้ากับหุ่น เขาจึงได้แต่หัวเราะชอบใจ
"โทษฐานที่เล่นอะไรไม่รู้จักคิดยังไงล่ะ!!!"
ภาพนอกร้านทำเอาคนจ้องมองอย่างซีวอนแทบจะกักเก็บอารมณ์หงุดหงิดไว้ไม่อยู่ มือสองข้างกำเข้าหากันโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันที่เขากลับมาจากเกาหลีกับคยูฮยอนเป็นวันแรก เป็นวันที่คยูฮยอนชวนเขามาเที่ยวนอกบ้านแต่ทำไมดูเหมือนคนอย่างซีวอน กลับดูเหมือนไร้ตัวตนไปซะอย่างนั้นล่ะ
...ทำไมนายถึงดูสนิทกับเขาคนนั้นจังล่ะคยูฮยอน...ท่าทางแบบนั้น สายตาแบบนั้น นายอย่ามองเขาแบบนั้นได้ไหม
...ช่วยมองที่พี่คนเดียวจะได้หรือเปล่า...
ซีวอนลุกขึ้นจากเก้าอี้ในร้านพลางก้าวฉับๆออกไปหาร่างบางที่ยังคงยืนคุยกับพ่อหนุ่มแรพเปอร์ชื่อดัง ทันทีที่เขากล่าวไปถึง คยูฮยอนหันมามองหน้าซีวอนด้วยท่าทางไม่เข้าใจ ทว่าก็กลับถูกมือหนาคว้าเข้าที่ข้อมืออีกจนได้
"ขอตัวก่อนนะครับ" ซีวอนกล่าวอย่างสุภาพพลางสาวก้าวไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น คยูฮยอนหันไปโบกมือลาเทมโปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นกับซีวอนด้วยท่าทางดูไม่สบอารมณ์
"พี่เป็นอะไรอ่ะ...ปล่อยนะ ผมเจ็บ!!!" มือหนายังคงบีบแน่นที่ข้อมือบางก่อนจะกึ่งดึงกึ่งลากคนรักให้เข้าไปในรถสปอร์ตของเขา ฝ่ามือหนาบีบไปที่ไหล่บางพลางจ้องมองใบหน้าเล็กด้วยสายตาเจ็บปวด
"นายเจ็บที่ข้อมือ แต่พี่เจ็บตรงนี้เข้าใจไหม" ซีวอนตวาดลั่นก่อนจะชี้นิ้วเข้ามาที่หน้าอกข้างซ้ายของตน คยูฮยอนมองอย่างอึ้งๆพลางเม้มริมฝีปากแน่น
"พี่เป็นอะไร"
"เรายังคบกันใช่ไหม...เรายังรักกันอยู่หรือเปล่า" ร่างสูงขึ้นเสียงพลางบีบไหล่บางอีกครั้งทำเอาร่างบางถึงกับเบ้ปากด้วยความเจ็บปวด
"พี่...ผมเจ็บ"
"บอกมาสิ!!!!" ร่างสูงไม่ได้ฟังคำพูดของร่างบางเลยสักนิด เขายังคงจ้องดวงตาใสเขม็งจนคนถูกจ้องรู้สึกถึงความอึดอัดที่มีมากจนเขาแทบจะอยู่นิ่งไม่ไหว
"ผมรักพี่...พอใจหรือยัง" คยูฮยอนตะโกนลั่นพลางสบเข้ากับนัยน์ตาสีชาอีกครั้ง หากแต่กลับต้องหลบสายตาคมๆอีกครั้งด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก
"รักงั้นหรอ...แล้วกับคนอื่นๆล่ะ นายพูดอย่างนี้กับเขาหรือเปล่า"
"............" อีกครั้งที่คำตอบที่ซีวอนได้รับคือความเงียบ เขาก้มหน้านิ่งพลางสงบสติอารมณ์ที่เดือดปุดๆเหมือนกาน้ำร้อนที่ถูกต้มน้ำจนน้ำข้างในเดือดและระเหยไปเรื่อยๆ
....มันจะเหมือนความรักของเราหรือเปล่าคยูฮยอน ความรักของนายกำลังระเหย เหือดแห้งไปใช่ไหม
.
.
.
"พี่ซีวอน พี่ซีวอน ตื่นๆๆๆๆๆๆ!!!!" ร่างสูงรู้สึกถึงแรงเขย่าที่แขนเล็กน้อย ครั้นเมื่อลืมตาขึ้นก็เจอะกับใบหน้าเล็กของคนรักที่ยิ้มแป้นแล้นให้เขาอยู่ ซีวอนลุกขึ้นจากตักของคยูฮยอนก่อนจะหันมามองหน้าเรียวใสด้วยท่าทางงงๆ
...ฝันไป งั้นหรือ???
"ฝันไปหรอเนี่ย" ซีวอนสบถเบาๆพลางหัวเราะกับตัวเองน้อยๆ นี่เขากังวัลจนเก็บไปฝันเป็นเรื่องเป็นราวเลยหรอเนี่ย!!!
"พี่ซีวอน เป็นอะไรหรือเปล่า ละเมออยู่ได้" คยูฮยอนกล่าวพลางนิ่วหน้าด้วยท่าทางสงสัย ก็ตั้งแต่ซีวอนทิ้งตัวลงนอนบนหน้าตักของเขาก็เอาแต่ละเมอพูดคำเดียวซ้ำไปซ้ำมาจนเขาอดจะสงสัยไม่ได้
"พี่ละเมอว่าอะไร"
"ก็ประมาณว่า.... ช่วยมองที่พี่คนเดียวจะได้หรือเปล่า อะไรประมาณนี้อ่ะ" ไม่ทันที่คยูฮยอนจะได้พูดจนจบประโยคแขนแกร่งก็รวบเอาร่างบางเอามาแนบอกพลางโอบกอดไว้แน่นราวกับไม่อยากให้คนในอ้อมกอดหนีเขาไปไหน ดีจริงๆ ที่เรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน
"แล้วนายมองที่ีพี่คนเดียวหรือเปล่า" ซีวอนถามยิ้มๆพลางยกฝ่ามือใหญ่ขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มสีนิลทำเอาคนในอ้อมกอดตัวอ่อนไร้เรี่ยวแรง
"อืม...ผมมองที่พี่คนเดียว มีพี่คนเดียว...ผมรักพี่คนเดียว" คำตอบที่ออกจากปากของร่างบางทำเอาซีวอนดีใจจนกักเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ซีวอนก้มลงประคบริมฝีปากกับกลีบปากนุ่มแต่ก็ไม่ได้เป็บจูบที่ร้อนแรงที่อย่างที่เขาคิดในฝัน นี้เป็นเพียงแค่จูบแบบอ่อนโยนๆแบบที่คยูฮยอนชอบต่างหาก...
"พี่ก็รักนายนะ คยูฮยอน" ซีวอนกล่าวย้ำอีกครั้งพลางโอบกอดร่่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไว้แน่นแนบอก...ขอบคุณพระเจ้า ที่ผมแค่ฝันไป
แหม...ก็จะไม่ให้ผมคิดมาจนเก็บไปฝันได้ยังไง...!!!
ก็คยูฮยอนน่ะ... ออกจะน่ารัก ตัวหอมน่าจุ๊บ ตัวนุ่มนิ่มน่ากอด ขนาดนี้
...ใช่ไหมล่ะครับ ท่านผู้อ่าน...!!!!
- - - The End - - -
edit @ 23 Dec 2008 19:20:54 by Noo+ Aoom